Het slimme geld is oerdom
Periodiek zijn er perioden van grote onrust op de financiële markten. Is daar iets aan te doen? Alleen als beleggers accepteren dat hoge rendementen samen gaan met grote risico’s.
Iedereen die ooit een beleggingscursus heeft gevolgd, weet dat een portefeuille op een verantwoorde manier hoort te worden opgebouwd. Het draait allemaal om spreiding. Bij een evenwichtige aandelenportefeuille hoort spreiding over verschillende sectoren, verschillende geografische regio’s en verschillende risicocategorieën. Verder is het verstandig om een flinke bodem van veilige obligaties in de portefeuille te leggen. Een beetje vastgoed in de portefeuille kan ook nooit kwaad.
Natuurlijk heeft een groot aantal beleggers helemaal geen zin in deze verstandige aanpak. Ze duiken meteen op de beleggingen die het best renderen. Het ‘slimme’ geld zoekt naar het hoogste rendement. Dat kan een tijdje heel goed werken, maar een hoog rendement is onlosmakelijk verbonden met een hoog risico en dat geldt altijd en voor iedereen.
Toen het hedgefund LTCM, dat werd gerund door Nobelprijswinnaars Myron Scholes en Robert Merton, in 1998 met donderend geraas instortte kwam een gepensioneerde professor, die de beide heren nog college had gegeven, met een simpele analyse. “Ik heb ze tijdens hun opleiding meerdere keren op het hart gedrukt dat risico en rendement onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. Zij dachten een methode te hebben ontdekt om deze basisregel te omzeilen, maar die bestaat niet.”
De huidige problemen op de markten zijn ook terug te voeren op het negeren van het verband tussen risico en rendement. Hypotheken aan Amerikaanse armoedzaaiers lijken interessante business. Omdat lenen aan deze groep als riskant wordt beschouwd, is de rente lekker hoog. De redenering was dat de risico’s in werkelijkheid helemaal niet hoog waren. Het gekochte huis was immers het onderpand en de prijs van het gemiddelde Amerikaanse huis nam gestaag toe. Als iemand zijn hypotheeklasten niet meer kon opbrengen was het dus gewoon een kwestie van het huis verkopen en de hypotheekbank was schadeloos gesteld.
Dat was ook zo’n redenering die allerlei banken en institutionele beleggers in slaap suste over de werkelijke risico’s die ze met hun geld liepen. Ondertussen zit de VS in een fase van dalende huizenprijzen en oplopende rente. Die hogere rente maakt het voor veel mensen met zo’n junkhypotheek onmogelijk om de rentebetalingen nog langer op te brengen. De dalende huizenprijzen hollen daarbij de waarde van het onderpand uit. Omdat veel banken betrokken zijn bij dit spel, is deze hypotheekcrisis hoogst besmettelijk. Nerveuze banken lenen minder gemakkelijk geld uit en dat heeft weer invloed op de rest van het bedrijfsleven.
De markten zouden een stuk stabieler worden als beleggers, en dan vooral het professionele deel van deze groep, eens zouden ophouden zich zelf wijs te maken dat er manieren zijn om langdurig hoge rendementen te behalen zonder grote risico’s te lopen. Dat zou overigens wel een saaie beurs opleveren. Maar geen zorg, de hebzucht zal het altijd weer winnen van het gezonde verstand. Slim geld is vaak oerdom geld.
Bron: Fem Business, Peter Hendriks, 20 augustus 2007
Onderwerpen: Bedrijfsorganisatie, Economie, Financieel management Reageer »
Trefwoorden: geld, hypotheekcrisis, markt, marktwerking
